Het Plaatsen van Plekken

Vijf kunstenaars laten werken zien die een relatie hebben met cartografie. Cartografie is een manier om ervaringen en opgedane kennis van een omgeving of een plek zo helder en informatief mogelijk te beschrijven. Dit kan een landschap, een kuststrook, een stad of de sterrenhemel zijn. Hoe mooi en fijnzinnig de vroegere landkaarten ook werden getekend, ze hadden een praktische, economische, ideologische/politieke of een wetenschappelijke betekenis. “Het in kaart brengen” geldt niet alleen voor de aarde of het heelal. Ons lichaam bijvoorbeeld wordt in kaart gebracht met geavanceerde digitale scantechnieken. “Mapping” is ook een vorm van “het in kaart brengen”. Complexe processen, organisaties en netwerken worden op een inzichtelijke en informatieve wijze vaak grafisch verbeeld. 

Net als wetenschappers of ontdekkingsreizigers betreden kunstenaars ook nieuwe gebieden en middels hun werk doen zij daar verslag van. Zij beschrijven niet alleen zichtbare zaken maar ook gebieden van gevoelens en associaties.

De tekeningen van Kim Habers tonen op het eerste gezicht een chaotische wirwar van lijnen, van oneindigheid en beweging. In tweede instantie echter ontdekt de beschouwer ruimtelijke vormen en constructies, als van een plattegrond van een immense stad. Langs dunnen en dikke lijnen (ver-)dwalen je ogen in dit wonderlijke labyrint. 

Sharon Houkema laat zich inspireren door landkaarten, zoals kaarten waarop hoogtelijnen en rivierdelta’s staan aangegeven. De stroom van een rivier die van hoog naar laag stroomt of een wandelroute zijn gegevens die ze gebruikt in haar werk. Het werk bestaat uit tekeningen en installaties.

Brigitta van Weeren verandert kaarten en plattegronden. Door bijvoorbeeld een stadsplattegrond terug te brengen tot 1 A4-tje, creëert ze een nieuwe kaart door een plattegrond uit te knippen en te herschikken. Ze beperkt zich niet tot kaarten: zo vertaalt ze een krant naar een stadsplattegrond. Tekst, foto’s en advertenties worden omlijnd en vervolgens worden deze vormen op witte vellen papier overgezet en oogt het als een stad met aanduidingen van gebouwen en straten.

Vanuit een gevoel van verbondenheid met het landschap ordent Marinus van Dijke zijn ervaringen die hij opdoet in de natuur. Als kind speelde hij al in de natuur van Schouwen, en als kunstenaar zet hij dat spel voort om een beeld te geven van die natuur en van zijn relatie met het landschap. De sporen die bijvoorbeeld de wind achterlaat in een duinlandschap worden geobserveerd, verwerkt en weergegeven op verschillende manieren.

Daniël van der Veer verandert kaarten door er fragmenten uit te knippen en er ruimtelijke landschappen van te maken. Ook voegt hij elementen of maquettes toe om de kijker duidelijk te maken dat het wel om een landschap gaat. Het landschap wordt bij Daniël van der Veer gekoppeld aan zijn eigen lichaam.

In samenwerking met de Hogeschool Edith Stein wordt er een uitgebreid educatief programma aangeboden. Studenten van de Hogeschool zullen de leerlingen meenemen op een spannende ontdekkingstocht langs de kunstwerken van bovengenoemde kunstenaars. De leerlingen worden op school voorbereid op deze tentoonstelling.