The oval lake

Werken van Wilfried Lansink


De opening is op zondag 7 maart om 16.00 uur. Erik Slagter zal het openingswoord spreken, waarna Nihad Hrustanbegovic zal spelen op de accordeon. U bent van harte welkom!

Wilfried Lansink (Borne 1963) is gefascineerd door archeologie in verbintenis met het heden.
In de schilderijen en tekeningen zijn elementaire vormen te zien, die onder andere lijken op menselijke nederzettingen uit de steentijd. Verder zijn er pijlen te zien en vormen die aan rivieren en stuwen doen denken.De recente schilderijen van Wilfried Lansink zijn zowel schilderijen als vlakke beelden. De schilderijen zijn egaal wit, en het beeld ontstaat door dikke verflagen die door schaduwwerking zichtbaar worden, zoals in een reliëf. De vormen die hij gebruikt lijken vergelijkbaar. Maar een vorm kan voor Wilfried Lansink meer betekenissen hebben. Een gat kan ook een grot zijn, of een bron van een rivier; op deze manier maakt hij zijn eigen beeldtaal. Hij is o.a. geïnspireerd door Carnac in Bretagne, waar de prehistorische menhirs sporen tonen van rudimentaire tekens en motieven.Het werk laat zich beschouwen vanuit een vogelvluchtperspectief en doet enigszins denken aan landkaarten. Hij noemt één van zijn werken,  ‘peripatetisch bestaan’ (= voorttrekkend bestaan); de mens trekt voort in de tijd. Met dat idee verbindt Lansink het heden met het verleden en de toekomst. 
Wilfried lansink is romanticus en mysticus, geïnteresseerd in natuurwetenschap, psychologie, filosofie en religie. Hij is ook een dichter. De titels van de schilderijen zijn gedichten die verbonden zijn met de schilderijen.

Bij de tentoonstelling verschijnt de publicatie The Oval lake.

De  opening is op zondag 7 maart om 16.00 uur. Erik Slagter zal het openingswoord spreken, waarna Nihad Hrustanbegovic zal spelen op de accordeon. U bent van harte welkom!
 

Openingswoord van Erik Slagter bij de tentoonstelling The Oval Lake:

De kwaliteit van de kunst van Wilfried Lansink

1. Wilfried Lansink is een Hengelose schilder. Dat is op zichzelf niet een kwaliteit. Hij is bovendien in Borne geboren en heeft voor het eerst in 2000 in deze stad geëxposeerd. Ook dat is nog geen kwaliteit. Het wordt al anders als u ziet dat hij de eerste kunstenaar uit Hengelo is die in de AkkuH publicaties is opgenomen met nu de 5e uitgave.

2. De receptie van zijn kunst ligt tot nu toe vooral buiten Hengelo, met exposities in Amsterdam, Delft, Leeuwarden en over de grens in Münster. In dat kader zou Wilfried Lansink ook deelnemen aan een uitwisseling met kunstenaars uit Letland. Die manifestatie moest echter worden afgelast. - Dat alles maakt al de vraag naar de kwaliteit van zijn kunst meer interessant. Laat ik trachten die vraag te beantwoorden.

3. Eerlijk gezegd: ik had in eerste instantie wat moeite met zijn werk. Gelukkig maar, want  als je een beloning wilt, moet je er wel moeite voor doen. De kunst van Wilfried Lansink is niet direct mooi. Dat hoeft gelukkig niet, die ‘schone’ kwaliteit geldt eerder voor de natuur dan voor de kunst.

4. De kracht van Wilfried Lansinks schilderkunst ligt in de consistentie, maar ook die geeft zich niet in eerste instantie direct prijs. Hij is steeds op zoek naar het zelfde en hij drukt die zoektocht uit met steeds andere middelen. In tekening of met schilderen en nu ook in drie dimensies. Daardoor kan je ook niet zo gemakkelijk formuleren wat hem zo fascineert. Noem het: de oorsprong, de basis van ons bestaan, van waaruit we bewegen, en het spoor dat we volgen. Hoe ontdekken we waaruit en waardoor we verder gaan?

5. Wilfried Lansink begon na zijn opleiding aan de AKI te Enschede, begin jaren negentig, vanuit een gegeven en systematisch: met het uitzetten van lijnen die vlakjes vormden waarvoor hij pas na enige tijd kleuren vond. Die kleur gaf hem de verbinding naar een duiding van de schematische gerepeteerde figuraties of abstracte vormen in varianten. Het ging hem niet om een subjectieve figuur maar om een eigen middel om de figuur, die er nu eenmaal was, een eigen betekenis te geven. Daartoe begon hij te experimenteren met kleur en verf, van ei-tempera tot olieverf, om transparantie ofwel verdichting te krijgen. De vorm loste zich minder of meer op tot een deel van een totaliteit, een eenheid, een soort kosmische verbondenheid.

6. Is die ‘Oval lake’ - zoals de titel is van deze tentoonstelling – dat ei-vormige meer met het licht aan de einde -  in de schilderkunst te benaderen met kleur, of met lijnen en vormen? Gaan die aspecten uit van een structuur; is er een relatie tussen het verleden en heden, tussen worden en zijn? – De titel ‘Oval lake’ is maar één van de benamingen die staan onder het schilderij, dat ook op uw uitnodiging is afgebeeld. Een andere titelregel slaat op de fluit erboven waarvan de muzikale echo als een pijl door het mistige dal schiet.

7. Wanneer u nu zostraks de tentoonstelling bekijkt of liever de schilderijen volgt, zult u ontdekken dat kleur voor Wilfried Lansink geen doel is maar middel. Zoals verf en als de structuur van de vormen. U zult zien dat de kleur is teruggekeerd naar de oorsprong of het einde: het universele wit dat tonen aanneemt; ja, zelfs fluittonen.

8. Het schilderij is een platform van beeldende vormen die zich laten interpreteren als een teken voor de verbeelding. Op die witte platforms staan markante fragmenten als de sporen van herinnering en / of als tekens naar een einder. En dan dienen zich al weer meer hulpmiddelen tot duiding aan in de titelregels. Een denken in beelden. Dat leidt weer op een andere manier tot inzicht. Van het één komt het ander: zo komt het ovale meer in zicht door het wat naar voren komende kader er omheen. Niets staat vast, alles is in beweging en vaak weer anders dan je dacht.

9. Je kan het ook anders zeggen: naarmate zijn vormen meer uit de verf komen, - in de meest letterlijke zin, - bereikt hij meer zijn doel. Of: weer anders gezegd: met het bereiken van het doel vindt hij nieuwe middelen. Dit is een van de redenen waarom ik mijn inleiding in de catalogus Vindplaatsen heb genoemd.

10. Kunst laat zien en geeft inzicht, steeds op een andere manier. Zoals Wilfried Lansink met vormen en verf de beelden naar voren laat komen die hij bovendien in woorden omschrijft. Zijn kunst is een middel tot reflectie. De reflectie over onze verwarrende wereld die constant verandert. Dat is ook de essentie en de consistentie in het werk van Wilfried Lansink.

Erik Slagter
 

Inleiding Ronald Schulp (uit het voorwoord in de publicatie)

Mijn eerste kennismaking met Wilfried Lansink was toen we een ambitieus plan ontwikkelden om een groep Letse kunstenaars naar Hengelo uit de nodigen en te koppelen aan een groep Overijsselse kunstenaars. Wilfried reisde daarvoor samen met Johan van der Veen af naar Riga. Helaas bleek de financiering op onoverkoombare problemen te stuiten en kon het project geen doorgang hebben. Dat nam niet weg dat de keuze voor deze Hengelose schilder met een gedegen tentoonstellingservaring, ook in het galeriewezen in het westen van het land, de juiste was gebleken te zijn. Gelukkig kon hij nog een tentoonstelling organiseren met één van de door hem uitverkoren Overijsselse kunstenaars, Anneke Wilbrink. En weer bleek zijn meestersoog de juiste waarneming te hebben gedaan, twee jaar na die tentoonstelling won zij de Koninklijke subsidie voor de vrije schilderkunst. Naast de vele, uit Wilfried’s beroepspraktijk voortvloeiende, tentoonstellingen in geheel Nederland heeft hij sindsdien ook meerdere malen geëxposeerd in Oost Europa.

De grote kracht van het werk van Wilfried Lansink ligt hem naar mijn smaak in een, wat ik wil noemen, de intrinsieke consistentie. Niet statisch, steeds in ontwikkeling, steeds nieuwe technieken gebruikend en steeds nieuwe wegen inslaand. Maar toch een onmiskenbare ondertoon die zich verraadt in een even zo herkenbaar als eigen handschrift. Zijn brede interesse, zijn manier van kijken naar het leven en de uitdrukking daarvan in zijn beeldende werk laten eigenlijk vanaf dat hij de kunstacademie verliet een ontwikkeling zien. Een ontwikkeling in de vorm van groei, van een groeiende behoefte dat wat hij op zijn geheel eigen, fascinerende wijze waarneemt te duiden, een plek te geven in zijn complexe ideeënwereld maar ook te willen delen, delen met de wereld buiten zijn atelier.
Met deze tentoonstelling “The oval lake” neemt Wilfried Lansink ons mee naar de volgende fase in de ontdekkingstocht van zijn wereld. Zijn wereld, ons universum.

Ronald Schulp